Zasady postępowania z środkami trującymi w galwanizerni

Galwanizernie wykorzystujące trucizny w procesie produkcji są zobowiązane do zabezpieczenia ich przed użyciem niezgodnym z przeznaczeniem.

Pracownicy galwanizerni zatrudnieni przy przechowywaniu i stosowaniu trucizn powinni posiadać dobrą znajomość kart ich charakterystyki, zwłaszcza w zakresie zapobiegania wypadkom, udzielania pierwszej pomocy w razie zatrucia.

Galwanizernia stosująca trucizny do celów produkcyjnych obowiązana jest prowadzić ewidencję posiadanych trucizn. Ewidencja trucizn może być prowadzona w formie kartoteki, książki trucizn lub zeszytu kontroli trucizn.

Kartoteka taka, powinna być przesznurowana z ponumerowanymi kolejnymi stronami, parafowana przez PIS, powinna składać się z dwóch równoległych części (zapis przychodu i rozchodu trucizny), część dotycząca przychodu powinna zawierać rubryki:

  • kolejny numer pozycji wpisu,
  • datę przychodu,
  • ilość trucizny oraz nazwę i adres dostawcy.

Część dotycząca rozchodu powinna zawierać:

  • kolejny numer pozycji wpisu,
  • datę wydania lub zużycia,
  • ilość trucizny, nazwisko (firma) i adres nabywcy bądź cel zużycia.

Dla każdego rodzaju trucizny należny przeznaczyć oddzielną stronę w książce trucizn.

Zeszyt kontroli trucizn powinien być przesznurowany, z ponumerowanymi kolejno stronami i parafowany przez kierownika zakładu. Do zeszytu kontroli trucizn należy wpisywać kolejno wszystkie przychody i rozchody trucizn. Wpis dotyczący przychodu powinien zawierać :

  • datę przychodu,
  • nazwę trucizny, jej ilość oraz oznaczenie jednostki od której truciznę otrzymano.

Wpis dotyczący rozchodu powinien zawierać:

  • datę rozchodu,
  • nazwę trucizny, jej ilość i cel zużycia.

Książki trucizn, zeszyty kontroli trucizn, ogólne kartoteki materiałowe w części dotyczącej trucizn oraz dokumenty dotyczące przychodu i rozchodu trucizn należy przechowywać przez okres 3 lat licząc od daty dokonania ostatniego wpisu. W razie stwierdzenia niedoboru trucizny, a także w razie stwierdzenia nadwyżki, kierownik zakładu sporządza protokół, w którym wskazuje i wyjaśnia czas, okoliczności powstania niedoboru bądź nadwyżki. Odpis protokołu kierownik zakładu obowiązany jest niezwłocznie przesłać do PIS (protokołu nie wysyła się, gdy stwierdzony niedobór nie przekracza normy ubytków naturalnych obowiązującej dla danego zakładu).

Organy kontroli przestrzegania obowiązujących przepisów dotyczących trucizn mają prawo:

  • wstępu do pomieszczeń zakładu,
  • bezpłatnego pobierania prób substancji trujących
  • kontroli zezwolenia na nabywanie trucizn
  • wglądu do dokumentacji dotyczącej gospodarki substancjami trującymi, sporządzania * odpisów i notatek oraz żądania wyjaśnień w tych sprawach.

Zniszczenie lub unieszkodliwienie trucizny lub przedmiotu skażonego może być przeprowadzone przez upoważnioną osobę posiadającą odpowiednie umiejętności, a w razie braku takiej osoby w sposób ustalony każdorazowo przez Państwową Inspekcję Sanitarną.

Odpowiedzialność za niewłaściwą gospodarkę truciznami ; osoba, która :

  • bez zezwolenia lub wbrew jego warunkom produkuje, przywozi zza granicy lub stosuje w produkcji trucizny podlega karze pozbawienia wolności do 2 lat,
  • nie zabezpiecza posiadanej trucizny przed możliwością zawładnięcia nią do wykorzystania dla celów niedozwolonych,
  • skaża truciznami miejsca ich przechowywania,
  • będąc kierownikiem zakładu zatrudnia przy pracach z truciznami pracowników nie posiadających odpowiedniego przygotowania w tym zakresie podlega karze grzywny do 5 tys. zł grzywny.

Komentarze